son bir saattir yatıp düşünüyorum. sorgulama değil, hayal kurma değil. ne olduğunu bilmiyorum ama her dakika nefes almamı zorlaştırıyor. gücümü toplayıp buraya geldim. arkada iyice beni mahvedebilecek bir çalma listesi var. bu melankoli ruhundan nefret ediyorum ama istemsizce yaparken buluyorum kendimi. bırakmak istemediğim şeyler var ama usulca ellerimden gidiyor gibi. offffff bu tarz şeyler yazmak istemiyorum. evet hep o neşeli gülümseyen 'hallederiz' diyen tip, seni seviyorum ama çok zorsun. halimi anlatmak için kurabileceğim her cümle kullanılmış gibi. çoğu kişinin bunu yaşamış olması durumu basitleştirmek için yeterli midir? bilmiyorum, hiçbir şeyi bilmiyorum. araştırmak istediğim birçok konu vardı. notlarımı buraya kaydetmeyi planlıyordum. bir de şimdi yaptığım saçmalığa bakın.
https://open.spotify.com/track/26m7NpaU6guwXPGxkQuyBa?si=539e73f4755e4782
şimdi bu çalıyor, birlikte dinleyelim. ne bileyim işte herkes her şeyi çok derinliksiz düşünüyor gibi. ne yapıyoruz? günü bitirme derdinde miyiz? sadece gün mü? ne olsun istiyoruz? neden bunu yapıyoruz? düşünmek istemiyorum ben hiçbir şeyi. bunları yazmak istemiyorum. neden kendime bunu yapıyorum? mutlu olacak mıyım? en çok ne zaman mutlu oldum? en çok neye üzüldüm? nelerden nefret ediyorum? neyi yok etmek istiyorum? neden 'hiçbiri umrumda değil' diyemiyorum? neden her düşünce devamını soru işaretlerine bırakıp beni daha da çıkmaza sokuyor? puntoyu yükseltmeye bile cesaret edemiyorum. neden kendi yazımdan bile kaçıyorum? sanırım bitirmeliyim.
