yoldaki öğrenci #2

selamlaarr. yarın vize haftam başlıyor ders çalışmak yerine buraya yazacağım ve motive olacağımm. elbette okul/sınav konularından bahsetmek istemiyorum. başımdan geçen bir iett otobüs yolculuğumu anlatmak istiyorum. hem biraz kafa dağıtmış olurum. (bu cümle 27.03.22 tarihinde yazılmıştır ve devamında yazı yarım bırakılmıştır.)

                                                                                   23.02.2022/çar

uygur türkçesi dersim için evden çıktım. öğle saatleri olduğu için otobüs seferi bulmak zor oluyor. ben de ters yön de olsa ilk gelene bindim ve peronlara gittim. otobandan giden ve çok fazla seferi olan çift katlı bir hat var. ön taraflara geçtim, oturdum. kısa süre içerisinde kalktı. 3-4 durak sonra orta yaşlı bir grup bindi. akbillerine hes kodu tanımlanmadığı için okutamadılar. şoför bey de inmeleri gerektiğini söyledi. binmek isteyen yolculardan biri de 'ben memlekettten geldim, bilmiyorum buraları, ne olur beni de atsan' dedi. sinirli şoför 'hadi abicim in, bekleme yapma' tarzında bir şeyler söyledi.

yol devam ediyordu. otobanın ortalarında yol iyice sıkışmaya başladı. bir tırın önümüze kırmasıyla şöför 'ne yaptığını sanıyorsun sen!' diye bağırdı. yolcular olarak irkildik gözümüz pencereye çevrildi. biraz tırın sürücüsü biraz bizimki derken epey tartıştılar. trafik yüzünden ilerleyemediklerinden sohbet bir müddet sonra 'hemşerim sen nerelerdensin?'e bağlandı. yol ayrımı geldiğinde şoförümüz 'hayırlı yolculuklar, abi.' diye bağırıyordu..

nihayet otobandan çıkmıştık ve yavaş yavaş yolcular iniyordu. metro durağında kimse inmek için düğmeye basmadı ama durakta binmek için bekleyenler vardı. şoför bey durağa yaklaşıp sonra da önde duran adama döndü. 'burada da durmayalım, bu ne böyle dur kalk?' dedi ve kapıyı açmadan devam etti.

hastaneye geldiğinde epey inen oldu ve peronlardan bir önceki duraktı. binmek isteyen çocuğa kapıyı açtı ve 'ne diye yürümüyorsun 5 dakika bir şey kaldı zaten.' diye çıkıştı.. 

işte bu da böyle bir anımdır. her gün artarak devam ediyorlar. kitap okumak istediğimde yola çıkmak ister oldum. en başta çok zor geliyordu ama beklediğim gibi alıştım. 

başa dönecek olursak vizeler çoktan bitti, sonuçlar açıklandı, iyiler var kötüler var. sonuç olarak her şey olması gerektiği düşünülen gibi. allah standarttan ayırmasın.

ne buraya yazasım var ne insta hesabına gönderi giresim var. bir şey yapmak için üç gün düşünmek istiyorum. her şey çok sakin olsun, ses olmasın. hoş, akşam birden doksanlar pop perileri gelmesi de çok muhtemel. hiçbir şey bilmiyorum ve bunu çok seviyoruum.